augustus 2010
Verdwaald
Het was een mooie zondag in augustus. Ik rolde mijn bed uit om op tijd te komen op mijn afspraak. Ik deed snel alle gebruikelijke handelingen die ik īs morgens vroeg altijd doe. Voor ik de deur uitliep, griste ik nog snel het juiste wandelboekje uit de boekenkast en weg was ik.
Er was weer heel wat gebeurd bij haar en mij, dus er viel veel te vertellen over en weer. We hadden blindelings de trein naar Leiden genomen. Toen we daar aankwamen waren we nog niet uitgepraat, maar we stonden wel in de verkeerde plaats. Geen probleem, al pratende namen we nu de trein naar Haarlem.
Daar stapten we uit en we begonnen tussen de gesprekken door aan onze wandeling. Na vijf kilometer gelopen te hebben, was het tijd voor een kop koffie met er iets bij.
Na een royale pauze zetten we onze tocht voort en liepen we tijdens het praten al spoedig in de verkeerde richting. Het was een lange saaie weg waarop we niet moesten lopen en waarop we niet mochten lopen volgens wetregel zoveel. Tijdens dat stuk hadden we afgesproken onze tongen wat rust te gunnen en een half uur te zwijgen. Nu konden we ook van de natuur genieten.
Vanaf dat moment was het rustig en we keken elkaar al snel verbaasd aan met een blik: Waar zijn we eigenlijk? We konden onze afspraak niet nakomen, want we moesten toch maar even overleggen wat er niet klopte aan deze route. We vergeleken de kaart met waar we liepen en we kwamen tot de conclusie dat we de weg kwijt waren.
Via bordjes, kaart, beschrijving en fietspaden vonden we onze route weer terug. Gelukkig zeiden we en onze monden ratelden er weer vol energie op los. We gingen zo te keer dat we even een bankje nodig hadden om bij te komen.
Ondertussen waren we weer verdwaald, maar we hadden het nu niet in de gaten en liepen al pratend door. Tot we in een groot bos kwamen. Daar vroegen we de weg aan een passerende wandelaar. Hij sprak over rode en groene routes. Hij keek op de kaart van ons wandelboekje en zei dat we de rode route liepen. Daarvan waren we ons niet bewust. Wat we wel begrepen was, dat we weer verdwaald waren. We lieten het verhaal van de wandelaar voor wat het was en besloten de kortste weg naar een ns - station te zoeken.
Maar dat duurde wel even, want waar moesten we heen. Aan de hand van een naambordje en onze kaart kwamen we er achter waar we nu stonden. We moesten nog een aardig stukje lopen voor we bij een ns - station zouden aankomen. Maar dat lukte uiteindelijk wel, het was een kwestie van tijd.
Hoe dan ook, het was een gezellige wandeling met veel verhalen. Maar volgend jaar lopen we deze wandeling nog een keer maar dan wel in stilte.
