februari 2010
Het ijsvogeltje
Ik zou vanmorgen vroeg naar het noorden van Friesland vertrekken, maar mijn wandelgezelschap vond het niet verstandig om te gaan wandelen met dit weer. Dus stond ik vandaag ruim drie uur later op. En dat was eerlijk gezegd ook wel lekker. Daarna wat zitten werken achter de computer totdat mijn benen begonnen te kriebelen. Het was tijd voor een wandeling. Ik liep de trap af en deed mijn sjaal om. Trok mijn jas aan, muts op en mijn handschoenen aan.
Ik trok de deur achter me dicht en begon te lopen. Waar heen was me nog niet helemaal duidelijk. Ik ieder geval kwam ik bij het NS-station aan en dacht even na of ik de trein naar Sliedrecht of Breda zou nemen. Uiteindelijk nam ik geen van beide treinen en liep ik recht door het park in. Ondertussen dacht ik na of ik naar Sterrenburg zou lopen of naar Dubbeldam. Ik ging voor de laatste keuze.
Richting Dubbeldam nam ik dat weggetje waar de sneeuw het mooiste was. De zon scheen op het witte land en ik voelde me de koning te rijk om daar te kunnen lopen op een doordeweekse dag. Ik nam hier en daar wat foto´s en liep weer verder via een andere weggetje wat me wel aardig leek.
Ik liep op een plezierige manier in gedachte, maar lette goed op waar ik mijn voeten neerzette. Want het was hier en daar spekglad. En ik had een dag eerder al kennis gemaakt met de grond. Ik had geen trek in een tweede keer. Ondertussen had ik al een aardig stukje gelopen en het leek me tijd om weer eens richting huis te gaan. Ik had ten slotte nog genoeg te doen vandaag.
Ik liep rustig richting huis, wetende dat ik nog een dik half uur onderweg zou zijn, en genoot van al wat ik zag onderweg. Zo zag ik de watertoren van Dubbeldam en daarnaast een boerderij met een besneeuwd dak. "Dit is echt winter", dacht ik en stak de weg over.
Hier en daar was de sneeuw door bewoners uit de straat weg gehaald en dat liep een stuk gemakkelijker. Op een gegeven moment had ik aan mijn linkerzijde huizen en aan mijn rechterzijde een sloot. Er vloog iets kleurigs over de sloot, die niet helemaal bevroren was. Ik bleef stil staan om te kijken wat ik zag.
Het was een heel klein vogeltje, van borst tot onderlijf was het oranje van kleur en de bovenkant met vleugels was hemelsblauw van kleur. De kleuren schitterden in het zonlicht. "Dit is een ijsvogeltje", dacht ik. Terwijl ik dat dacht, scheerde het ijsvogeltje over het water van de sloot en pikte een klein visje mee in zijn vlucht. Het vogeltje ging een stukje verder in een struik zitten. Ik stond verbaasd te kijken.
Er kwam net een vrouw aan fietsen met een vrolijk Fins uitziende muts op, ze stopte naast me en vroeg me of ik wat zag. "Ik zie een ijsvogeltje", zei ik. Waarop de vrouw uitriep:"Oh, is het IJsvogeltje weer terug, prachtig hè !"
 |
De ijsvogel is de mooist gekleurde vogel in Nederland. Het is een klein vogeltje dat jaagt op kleine visjes. Het vogeltje komt veel voor in buurten met helder en visrijk water. In tegenstelling tot zijn naam, is het ijsvogeltje gevoelig voor strenge winters en als het water bevriest kan de vogel niet langer op vis jagen, waardoor de kans op sterven groot is. | |
