januari 2008
Een tweede leven
De wekker ging. Het was zes uur, ik was vergeten dat het weekeind was. Ik bleef nog even liggen en om acht uur schrok ik wakker. Scheren, douchen en snel een kom havermout naar binnen werken en weg was ik.
In de trein kon ik even bijkomen van de snelle actie bij het opstaan. Buiten zag het er goed uit, de zon scheen. Maar toen ik uit de trein stapte, voelde het anders aan. Met de roltrap ging ik naar beneden en wachtte in de hal van het NS-station. Na 10 minuten wachten, kwam zij er al aan. De bus stond er nog, door even door te stappen konden we hem halen. We reden door het centrum van Breda op weg naar Ginneken. Binnen een kwartier stonden we in het startbureau. Het inschrijven verliep vlot en daar gingen we voor de 20 km.
Het was een zonnige winterdag in het laatste weekeind van januari. Het nieuwe jaar was alweer een maand op weg. De maand december lag achter ons met zijn feestdagen en het was tijd om eens op pad te gaan en plannen te maken voor allerlei meerdaagse wandeltochten. Tijdens het gesprek op deze wandeling kwamen de Vierdaagse van Nijmegen en Apeldoorn ter spraken. Maar ook plannen voor een nieuw LAW-pad en Handel. Ja, het was weer fijn om met haar aan de wandel te zijn.
Wandelen is voor mij eigenlijk een tweede leven. Een leven met de natuur en wandelaars. Eigenlijk een prachtig leven naast het gebruikelijke leven. Niet dat het sociale leven minder zou zijn. Zeker niet! Maar het buitenleven heeft iets, dat lucht en ruimte geeft. Weg van de alledaagse stress, elkaar het leven zuur maken terwijl het leeg en zinloos is. Een soort "zinloze verzuring". Zoiets van "jij mag dit niet, maar ik ben meer dus mag het wel" of "ik neem kost wat kost voorrang al heb ik het niet" of "jij bekijkt het maar, het is mijn discomoment in deze trein". Heeft het met machtstrijd te maken, frustratie, een hiėrarchisch gevecht of is het iets van alle tijden? Een sfeer waarin je niet wilt zijn, maar wel een realiteit is. Zolang je niet in deze "zinloze strijd/verzuring" gaat wonen, heb je er geen last van en kan je genieten van het leven. Je moet ten slotte zelf de verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven en weten wat je er mee wilt. Daarbij kan een wandeling helpen, als een soort meditatie, een weg naar het binnenste van jezelf te midden van de natuur.
Terug op ons pad. Al pratende waren we bij de pauzeplaats in Ulvenhout aangekomen. Een kop erwtensoep en wat zelf meegenomen brood smaakten ons goed. Na deze pauze waren we binnen een uur op het eindpunt van deze fijne wandeling. We hadden elkaar veel te vertellen.
En het kijken en luisteren naar de natuur...., hoe zat het daarmee? Dat deden we terloops, maar op onze LAW-tochten hebben we daar meer tijd voor. Maar nu kijken we uit naar een jaar vol nieuwe uitdagingen in dit wandelleven.
