november 2009
Verdronken Land van Saaftinge
We zaten met zŽn vieren in de auto richting België. Via Antwerpen reden we naar het natuurgebied in Nederland. Natuurlijk had ik extra kleding meegenomen voor na de onderneming. Tijdens de reis zat ik gezellig te praten met mijn ex-collega. En de jonge dames achterin hadden elkaar genoeg te vertellen. Verder hadden we het vooruitzicht, dat het een prachtig zonnige dag zou worden.
Met een kleine honderd deelnemers stonden te wachten tot het tijd was om te vertrekken. We werden min of meer in drie groepen verdeeld door de gidsen. De meeste deelnemers hadden hoge rubberen laarzen aan, sommige deelnemers hadden wandelschoenen of gympjes aan. Dat waren de mensen die niet bang waren voor natte voeten.
We luisterden aandachtig naar onze gids, die het een en ander te vertellen had over het natuurgebied en hoe dit gebied ontstaan was. En verder vertelde hij ons alles over de gevaren van het gebied, over gaten in de grond en over de tijgerspin, die ooit van grote schepen was afgewaaid. Het was dan ook een zeldzaam beestje in dit deel van Europa.
We liepen in het begin voorzichtig achter elkaar over een soort gras met wat gaten in de grond hier en daar. Daarna kwam de modder. Deze zoog aan je laarzen en het was spekglad. Het was vooral een kwestie van doorlopen en niet blijven staan. Dat had niet iedereen door. Met als resultaat dat er al snel een aantal mensen was, dat bleef steken in de modder. Sociaal als de groep was, werd iedereen die vast zat weer los getrokken, zodat we niemand achter hoefden te laten. Maar dat was niet altijd eenvoudig. De slachtoffers zaten onder de viezigheid en hun laarzen vol met water en slik. De jonge dames lagen te rollenbollen in de modder en hadden het grootste plezier.
Na zoŽn drie uur was de onderneming ten einde. Daarna zaten we op een terrasje aan ons wel verdiende drankje. En wat mijn reserve kleren betrof, die had ik voor niets meegenomen.
